Add to favourites
News Local and Global in your language
17th of October 2018

Laatste Nieuws



Televisie wordt een nieuwe laag in onze steeds hardnekkigere filterbubbel

Met gepersonaliseerde advertenties verdwijnt de gemeenschappelijkheid van reclames. Je ziet in feite alleen nog jezelf.

De laatste keer dat ik in New York was hing in de metro overal een advertentie waarop een grote bakstenen muur stond. De reclame kwam van een makelaarsbureau. De slogan was: ‘Je uitzicht is misschien dan wel een blinde muur, maar achter die muur is New York City.’

Op een of andere manier werd ik vrolijk van die reclame. Ik vond ’m echt, hij draaide er niet omheen. Hij vertelde iets over New York, wat je voelt als je daar rondloopt, de drukte, de energie, overal lijken mensen zo hard te werken. Iedereen wil zo graag een leven opbouwen. De reclame leek me een troost voor iedereen die op die blinde muur uitkijkt. ‘Hé, ik ben niet de enige!’

Met een vriend uit New York stond ik bij de tramhalte op de Postjesweg in Amsterdam. Het leek eindelijk voorjaar te worden. Hij wees op de abri, waarop een hoogblonde Natasja Froger iets aan de man probeerde te brengen met de bewonderenswaardig argumentloze slogan ‘Ik zeg, doen.’ Wat verkoopt ze? Wie is zij? vroeg hij, wat ik niet zo heel goed kon uitleggen (‘There is this singer, he is a Topper, and she is his wife’). Zijn Nederlands was redelijk, maar grammaticaal wist hij geen raad met de slogan ‘Ik zeg, doen.’ Hoe zou ik dat vertalen?

Just do it?

Afgelopen maand maakte KPN bekend dat het met ‘gepersonaliseerde reclame’ komt. In zekere zin is het nieuws, maar ook weer niet. In de VS ontvangen al 42 miljoen huishoudens persoonlijke tv-advertenties – waarmee tv nog steeds kilometers achter loopt op het internet. Via het monitoren van internetgebruik hebben techbedrijven als Google en Facebook extreem persoonlijke dataprofielen kunnen opbouwen van zo’n beetje iedereen met een internetverbinding. Ze zijn er de machtigste bedrijven ter wereld mee geworden.

In samenwerking met Talpa Network gaat KPN deze maand een proef draaien waarbij (vrijwillige) televisiekijkers alleen reclames te zien krijgen die bij hen passen – dit wordt dan weer door een algoritme berekend op basis van hun kijkgedrag, hun leeftijd, geslacht, hun woonplaats. Als voorbeeld, zegt het persbericht, ‘zullen bijvoorbeeld sportliefhebbers meer sportgerelateerde reclames ontvangen’.

Het eerste wat je daarover kunt zeggen is dat dit natuurlijk niet is hoe het zal uitpakken. Het is 2018, we weten dat een algoritme een beest is dat gevoed wil worden en dat zijn honger nooit verdwijnt. Op den duur zal je tv niet alleen berekenen wat je kijkt, maar ook waarvan je wegzapt, wanneer je het geluid harder of zachter zet, wanneer je het beeld op pauze zet – en we weten dat die data zich weer zullen verspreiden naar derde partijen. We weten dit, omdat het altijd zo gaat.

In een lang en veelvuldig gedeeld artikel van John Lanchester in de London Review of Books (in De Groene verschenen als ‘It Zucks!’,) werd heel gedetailleerd beschreven hoe de lange arm van Zuckerberg internetgebruikers ongemerkt aan hun jasje vasthoudt terwijl ze al lang zijn site hebben verlaten, precies ziet welke sites ze bezoeken, wat ze op hun mobieltjes doen – want door User ID’s weet Facebook precies welk mobieltje bij welke laptop hoort. Zoals het straks ongetwijfeld zal weten voor welke tv jij plaatsneemt, en wie er naast je zit. Zoals Lanchester schreef: nog meer dan dat Facebook een reclamebedrijf is, is het een surveillancefirma.

Facebook zal straks ­ongetwijfeld weten wie er naast je zit

Dat is dan wel nieuw; ooit klonk het internet-dictum dat als een dienst gratis is jijzélf het product bent. Nu blijkt dat mensen best voor iets willen betalen (voor tv) en ook nog (voor gratis) hun gegevens willen weggeven.

Maar er valt ook iets meer cultureel sentimenteels over te zeggen. Zelfs als een commercial jou niet aanspreekt maakt hij iets inzichtelijk, namelijk dat hij andere mensen wel aanspreekt. Reclames geven inzichten in hoe een cultuur over zichzelf denkt (daarom zijn filosofen er vaak zo gek op), waar mensen gevoelig voor zijn, hoe mode en goede smaak eruitzien, mannelijkheid en vrouwelijkheid, wat als grappig of stoer wordt ervaren, welke gezichten aansprekend zijn. Over de Nederlandse maatschappij eind jaren negentig valt veel meer te zeggen dan in de gecanoniseerde Vijftien miljoen mensen (‘op dat hele kleine stukje aarde’)-commercial van de Postbank, maar wat die wel zegt vormt een ideaalbeeld van hoe Nederland zichzelf toen wilde zien.

En dat ideaalbeeld werd herhaald, in elk reclameblok, op elke televisie, maandenlang. Critici buigen zich liever over de vraag hoe maatschappijen in romans en films worden afgebeeld, maar hoe ze worden afgebeeld in commercials is een stuk hardnekkiger.

Vanaf haar abri kijkt Natasja Froger de hele Postjesweg aan, ongeacht of ze je iets zegt, of je haar slogan snapt. Met gepersonaliseerde reclames verdwijnt de gemeenschappelijkheid van reclames. Je ziet alleen nog waarvan je al weet dat het je interesseert; je ziet in feite alleen nog jezelf, waarmee je tv een nieuwe laag wordt in je steeds hardnekkigere filterbubbel.

Talpa-tv-baas Peter de Mönnink zei in een verklaring verheugd te zijn, want persoonlijke reclames ‘verhogen de [sic] engagement van de kijker’. Het is wel ironisch: als literatuurcritici het woord engagement gebruiken, hebben ze het erover hoe een boek zich verhoudt tot de maatschappij. Als ze het bij Talpa over engagement hebben, bedoelen ze hoe de consument zich verhoudt tot de markt.

Read More




Leave A Comment

More News

TROUW: Home

De Groene Amsterdammer

VK: Home

PAROOL: Home

NU - Algemeen

RTV Noord: Het laatste

Disclaimer and Notice:WorldProNews.com is not the owner of these news or any information published on this site.