Add to favourites
News Local and Global in your language
22nd of July 2018

Laatste Nieuws



Waarom de grote mensensmokkelaars niet gepakt worden

Middellandse Zee, voor de kust van Zawiya, Libië, april 2017. De infraroodcamera van een patrouilleboot toont de Libische kustwacht die aan boord gaat van een boot met smokkelaars, na een vuurgevecht waardoor vijf smokkelaars om het leven kwamen © Moises Saman / Magnum / HH

Vanaf de kade geeft de kustwachtcommandant van de Libische kustplaats Zawiya met een brede grijns instructies. Zijn mannen, allen in camouflagepak, staan in de uitstekend geoutilleerde patrouilleboot en tillen een geweer van boord. Vandaag hebben ze dat wapen niet nodig. Kustwachtcommandant Abd al Rahman Al-Milad (29), gekleed in een lange witte blouse met daarover een zwart gilet, beweegt zich losjes, als een playboy. Zijn baard is keurig getrimd, zijn volle haar achterover gekamd. ‘Dat is sterk’, zegt Al-Milad, bijgenaamd Al-Bija, tegen een verslaggever van Vice als ze hem voorlegt dat hij wordt gezien als ‘kingpin’ van de mensensmokkel in dit gebied. ‘Als ik een smokkelaar zou zijn, zou niemand me kunnen stoppen’, klinkt zijn dubbelzinnige antwoord.

Al-Milad is kustwachter en militieleider tegelijk; hij weet precies op het snijvlak van onder- en bovenwereld te opereren. De door de Verenigde Naties gesteunde Libische regering in Tripoli krijgt honderden miljoenen euro’s van Europa en Italië voor kustbewaking, zodat kustwachtcommandanten als Al-Milad op de Middellandse Zee boten met migranten kunnen onderscheppen. Ondertussen geniet hij tijdens zijn illegale mensensmokkeloperaties bescherming van zijn machtige neef Mohammed Kachlaf, commandant van een gewapende groep.

‘Jij klootzak. Jij hoerenzoon!’ scheldt Al-Milad midden in de nacht door een telefoon. ‘Ik heb de Marokkanen gevonden.’ De Vice-filmploeg is met de kustwachtcommandant mee op patrouille en is op een volgeladen migrantenboot gestuit. Al-Milad heeft de rivaliserende mensenhandelaar gebeld die de mensen heeft laten vertrekken. ‘De volgende keer dat ik je zie, snijd ik je aan stukken.’

In volgende scènes zien we hoe Al-Milad in de haven opgebrachte migranten commandeert op de grond te gaan zitten. ‘Het belangrijkste is dat we ervoor zorgen dat ze niet worden gefouilleerd of geslagen’, zegt hij. Maar als de verslaggeefster later in een detentiecentrum in Tripoli aan een Marokkaanse migrant vraagt hoe hij door de mannen van Al-Milad werd behandeld, zegt hij: ‘Ze vroegen euro’s, je telefoon, dollars. Als je niks hebt, slaan ze je met een grote ijzeren staaf. Ze slaan ons hoe dan ook.’

Terwijl in Europa een keihard politiek gevecht woedt over opvangcentra en herverdeling is er één hoekje in het migratiedebat waar wel overeenstemming lijkt te zijn: het aanpakken van de mensenhandelaren en hun netwerk. ‘Van uiterst links tot redelijk rechts, iedereen is voor de bestrijding van deze criminaliteit’, zegt Mirjam van Reisen, hoogleraar internationale relaties in Tilburg en lid van de Adviesraad Internationale Vraagstukken, die de regering adviseert over buitenlandbeleid. ‘Uitgerekend op dit dossier kun je veel politieke getto’s doorbreken.’

Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De samenwerking tussen landen en instanties laat te wensen over. Veelal de verkeerde mensen worden opgepakt. De grote mensenhandelaren gaan nog altijd vrijuit. Ook al zouden Al-Milad, zijn neef Mohammed Kachlaf en vier anderen nu toch in de problemen kunnen komen.

Oktober 2013, Lampedusa. Identieke donkerbruine doodskisten worden met een hijskraan uitgeladen en uitgestald op een desolate pier in een Italiaanse haven. Een radeloze Afrikaanse vrouw schreeuwt dwars door de stilte heen: ‘Mijn broeders en zusters… Voor altijd in zee! Verdwenen!’ Ze stort zich huilend samen met andere overlevenden op de eindeloze reeks kisten, 350 in totaal.

Het zijn beelden uit de recent verschenen documentaire It Will Be Chaos. De Tunesische kapitein van de schipbreuk vertelt huilend hoe ze waren vertrokken en dat er eindelijk land in zicht kwam: het Italiaanse eilandje Lampedusa. Toen lekte er water in de motor en werd verdergaan onmogelijk. ‘Ik trok mijn shirt uit’, zegt de Tunesische kapitein overstuur. ‘Ik doopte het T-shirt in benzine, stak het aan en begon om hulp te seinen.’ Voor de kustwacht iets kon doen brak er paniek uit op de boot. Het scheepje met 518 migranten en vluchtelingen, vooral Eritreeërs en Somaliërs, kapseisde. 368 mensen overleden of verdwenen. Italië was geschokt. De paus riep op tot wereldwijd gebed en de Italiaanse regering kondigde een dag van nationale rouw én een staatsbegrafenis aan voor de dode migranten. Uit heel Europa klonken steunbetuigingen, maar echte hulp bleef uit. Italië kreeg zelfs kritiek op de dure reddingsmissies die het uitvoerde. Pas in 2015 kwam er een gezamenlijke aanpak met de militaire zee-operatie eunavfor med, later omgedoopt tot Operatie Sophia. Die missie draait nadrukkelijk om het aanpakken van mensensmokkelaars, het ontwrichten van hun businessmodellen en het opleiden van de Libische kustwacht.

Op een terras vlak bij het Europees Parlement rookt de Eritrees-Zweedse activist Meron Estefanos de ene na de andere sigaret. Ze is opvallend opgewekt voor iemand die zich dag en nacht bezighoudt met de gruwelijkheden van mensenhandel. ‘Kijk, deze heeft een raketwerper op zijn schouder’, zegt ze lachend terwijl ze op haar telefoon van de ene handelaar naar de andere swipet. ‘Soms zijn het echt domme jongens. Dat je je zo laat fotograferen en het online zet.’ Meerdere keren per week wordt ze midden in de nacht wakker gebeld door gestrande, bange migranten die haar kennen van haar radioprogramma Voices of Eritrean Refugees. Ook de mensenhandelaars bellen om weerwoord te geven of om te praten.

Estefanos kent de smokkelroutes uit de Hoorn van Afrika naar Libië zeer goed. Zojuist heeft ze gesproken in een hoorzitting in het Europees Parlement over deze vorm van georganiseerde criminaliteit. ‘De smokkel is veel georganiseerder dan veel mensen denken en de reikwijdte is gigantisch’, zegt ze. Er zijn een paar grote mensenhandelaren met ieder een eigen ‘lijn’.

De migrant krijgt een nummer waarmee hij of zij van begin tot eind toebehoort aan een handelaar. ‘Als je onderweg bent naar familie in Nederland laten ze je je familie bellen zodat die het geld kunnen betalen aan de Eritreeër die namens het netwerk in Nederland zit. In elk populair bestemmingsland heeft elk smokkelnetwerk wel een mannetje zitten.’ Het gaat niet alleen om keurige betalingen, maar vaak om de meest perverse afpersingspraktijken, waarbij migranten worden gefilmd terwijl ze door de criminele netwerken worden gemarteld. De beelden gaan via telefoons rechtstreeks naar hun families thuis of in Europa. ‘Eritreeërs staan erom bekend meteen te betalen. Als de Libiërs voor een Nigeriaan vijfhonderd euro losgeld weten te krijgen, dan moet je bij Eritreeërs denken aan drieduizend euro’, zegt Estefanos.

‘Ik had al langer het gevoel dat de modus operandi gesteund werd door een organisatie en dat de verschillende personen in de mensenhandel niet onafhankelijk van elkaar werken’, vertelt hoogleraar Van Reisen, die samen met Estefanos het boek Human Trafficking and Trauma in the Digital Era schreef. ‘Maar pas in 2015 zag ik plots dat er een duidelijke apex-structuur is.’

‘Ze vroegen euro’s, je telefoon, dollars. Als je niks hebt, slaan ze je met een ijzeren staaf. Ze slaan ons hoe dan ook’

Mensenhandel is als een maffianetwerk met een hiërarchie, zegt ook Hester van Bruggen, die namens het Nederlandse Openbaar Ministerie in Rome is gestationeerd. De ‘generaals’ staan aan de top. De ‘luitenants’ daaronder zijn essentieel voor onderdelen van de route, de financiers regelen het geld en dan zijn er de knechten. In de kampen zijn het vaak migranten die, in ruil voor een gratis overtocht of meer eten, de orde handhaven, vertelt Van Bruggen. ‘Ze gebruiken daar grof geweld bij, vaak ook om migranten af te persen.’

De scheepsramp bij Lampedusa is een keerpunt. ‘Italië is het eerste land waar doordringt dat dit geen misdrijf-light meer is, maar zware georganiseerde criminaliteit’, zegt Van Bruggen tijdens een kort bezoek aan Den Haag. In de nasleep van de scheepsramp werd zij in 2014 als eerste Nederlandse ‘liaison-magistraat’ in Rome gestationeerd, namens het OM. Het zwaartepunt van haar werk ligt, naast maffiazaken, gestolen Van Gogh-schilderijen, financiële criminaliteit, drugs en levensdelicten, vooral bij het aanpakken van georganiseerde migratiecriminaliteit. ‘Die term is om te onderstrepen dat het veel erger is dan zomaar smokkel. Het gaat hier om handel in mensen, verkrachting, marteling, moord, orgaanhandel en witwassen.’

Van Bruggen gaat bij aankomst de vele Italiaanse dossiers lezen en zaken volgen. Ze zoekt contact met haar collega’s in onder andere Palermo en Rome. Na ‘Lampedusa’ heeft Italië grote onderzoeken opgestart onder verantwoordelijkheid van vooral Siciliaanse anti-maffiaeenheden, de Direzione Distrettuale Antimafia (dda), die bestaan uit officieren van justitie gespecialiseerd in complexe onderzoeken naar georganiseerde misdaad. Bij de zogenaamde Glauco-onderzoeken worden opsporingsmiddelen gebruikt als telefoontaps, camera’s, observaties, het horen van slachtoffergetuigen en spijtoptanten. Langzaam ontstaat tijdens deze zaken een beeld van de gruwelijkheden die mensen hebben doorstaan op hun tocht naar Europa. Ook verklaren opvarenden over de handelaren aan wie ze toebehoren.

Hoewel het om internationale mensenhandel gaat is er geen strakke samenwerking tussen landen. Inmiddels zijn er in Italië nu zeven buitenlandse liaison-magistraten zoals Van Bruggen neergestreken, onder meer uit Frankrijk, de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Spanje en Nigeria. Zo goed en zo kwaad als het gaat wisselen de verschillende landen informatie uit, maar van een joint investigation team (jit), zoals bij het onderzoek naar de MH17, is geen sprake. ‘We zitten niet de hele tijd samen met grote schema’s aan de muur, maar de samenwerking is wel veel nauwer dan bij een normaal cocaïne-onderzoek. Het zit ertussenin’, vertelt Van Bruggen. De concrete ondersteuning bestaat onder meer uit rechtshulpverzoeken, officieel aangeduid als Europese Opsporingsbevelen (eob), waarbij het ene land aan het andere land vraagt om personen af te luisteren of te ondervragen, of bankrekeningen te checken. Sinds 2016 vond er 25 keer een rechtshulpverzoek plaats tussen Nederland en Italië dat betrekking had op mensensmokkel, blijkt uit een Wob-verzoek van De Groene Amsterdammer.

Complex is de relatie met Operatie Sophia, die ook moet bijdragen aan de vervolging en berechting van mensensmokkelaars voor nationale rechtbanken. Magistraat Van Bruggen beschrijft samen met twee academici in een kritisch artikel voor het Nederlands Juristenblad van oktober 2016 dat de operatie ‘nog geen rol van betekenis’ speelt bij de grote onderzoeken naar de leiders van de netwerken. Militairen zijn niet getraind of bevoegd voor het zelfstandig uitvoeren van zulk ‘complex opsporingsonderzoek’.

De missie zelf verdedigt zich door te stellen dat er veel inlichtingen worden verzameld die lidstaten kunnen gebruiken.

In Rome, op het hoofdkantoor van Operatie Sophia, vinden ze dat het goed gaat met de missie. ‘We hebben 148 mensen opgepakt en ongeveer 45.000 mensen gered op zee’, laat de kapitein weten. Over die arrestaties doen experts vrijwel allemaal laatdunkend. ‘Er zijn geen grote resultaten geboekt. Die 148 mensen zijn allemaal scafisti: migranten die toevallig de boten moesten besturen’, zegt de gezaghebbende Britse migratie-expert Daniel Howden, medeauteur van het rapport Focus on Migration: Moving Backward, Moving Forward?

Ook andere autoriteiten houden scafisti aan. ‘Alleen al tussen januari 2015 en april 2016 heeft het Openbaar Ministerie in Italië 530 scafisti voor de rechter gebracht’, schrijven Van Bruggen en haar co-auteurs. Probleem in Italië is echter dat buitenlanders die in het buitenland misdrijven hebben begaan alleen in ‘uitzonderlijke gevallen’ mogen worden berecht, zegt de Italiaanse jurist internationaal strafrecht Luigi Prosperi. ‘De meeste scafisti zijn aangeklaagd voor het faciliteren van illegale immigratie. Maar dit was alleen mogelijk door een ruime en omstreden interpretatie van de wet. Overigens is het overgrote deel vrijgesproken.’

Mirjam van Reisen heeft er geen goed woord voor over dat vooral uitgebuite migranten worden opgepakt. ‘Wat nu gebeurt is volledig contraproductief. Slachtoffers worden verward met mensenhandelaren terwijl we juist aan hun kant zouden moeten staan. Als je de aandacht niet verlegt naar het oppakken van de hoogste verantwoordelijken is dit gedoemd te mislukken.’

Abd al Rahman Al-Milad, in de buitenwijken van Zawiya, Libië, april 2017 © Moises Saman / Magnum / HH

Ook zijn er steeds meer zaken tegen leden van de mensenhandelnetwerken die eveneens met de boot arriveren, maar betrokken zijn geweest bij extreem geweld tegen migranten en vluchtelingen, de mensen met bloed aan hun handen. ‘Doordat moedige slachtoffers naar de politie stappen om hun verhaal te doen, komen deze zaken tot stand’, zegt Van Bruggen. De bekendste is de Somaliër Mohamud Elmi Muhidin, die verantwoordelijk was voor de boot die bij Lampedusa verging. Hij martelde migranten met elektroschokken en andere wrede folteringen en verkrachtte mensen in het detentiecentrum in Sabha in het zuidwesten van Libië, door aanklagers vergeleken met een concentratiekamp. De Italiaanse rechter veroordeelde Muhidin in 2015 tot dertig jaar gevangenisstraf. In juni nog kreeg Yuspha Janneh tien jaar voor het gijzelen van migranten die als slaven in een kamp in Sabratha werden gehouden.

Daarnaast hebben de Italiaanse dda-onderzoeken de afgelopen jaren geleid tot de arrestatie van tientallen verdachten die in het middensegment van de hiërarchie vallen. Een deel van hen wordt ervan verdacht ‘leiding te hebben gegeven aan cellen van de smokkelnetwerken’, aldus Van Bruggen. Op 22 maart 2018 werden vijftien personen veroordeeld die betrokken waren bij een parfumeriezaak in Rome die als front diende voor mensenhandelgelden. Duitsland leverde een groep Eritreeërs, onder wie de boekhouder van een netwerk, aan Italië uit.

Volgens de Eritrees-Zweedse activist Estefanos bevinden zich in Europese landen nog vele vergelijkbare voorbeelden. Ze kent acht verdachten in Zweden, vijf in Denemarken en drie in Nederland waar de nationale autoriteiten achteraan zouden moeten.

Intussen wordt ook in Libië actie ondernomen. Het Libische OM verklaarde onlangs dat er 205 arrestatiebevelen uitstaan tegen verdachten van georganiseerde migratiecriminaliteit voor misdrijven als mensenhandel, marteling, moord en verkrachting.

‘Het aantal mensen dat bijvoorbeeld uit Eritrea vertrekt is nog altijd even hoog. Waar zijn die mensen?’

Maar de top, oftewel de ‘apex’ die hoogleraar Van Reisen beschrijft, wordt niet gepakt. Een bron dicht bij EU-buitenlandchef Federica Mogherini, die officieel leiding geeft aan Operatie Sophia, zegt daarover: ‘Wij snappen natuurlijk ook wel dat de big guys niet op een bootje stappen. We gaan ze niet op zee vinden, natuurlijk niet.’ De grote criminele bazen van de mensenhandelnetwerken zijn machtig en schatrijk en hoeven niet naar Europa te migreren.

Het Internationaal Strafhof (International Criminal Court, icc) is de aangewezen instantie om deze topcriminelen aan te klagen en te berechten, vindt Estefanos. Het hof, dat in Den Haag zetelt, is belast met de vervolging van de hoogste daders van oorlogsmisdrijven, misdrijven tegen de menselijkheid en genocide. In 2011 gaf de VN-Veiligheidsraad via een resolutie het icc het mandaat om strafrechtelijk onderzoek te doen naar de burgeroorlog die tijdens de Libische lente is losgebarsten.

Geschokt door het geweld tegen migranten bestuderen de aanklagers inmiddels ook mensenhandel in Libië. Functionarissen overleggen regelmatig met Europese collega’s. Maar voordat het icc zal kunnen afrekenen met de grootste migratiecriminelen in Libië moeten de nodige hobbels worden genomen. ‘De hoofdvraag is of het hof wel jurisdictie heeft om deze misdrijven te vervolgen, want voorwaarde is dat deze gerelateerd zijn aan de burgeroorlog waar de resolutie betrekking op heeft’, zegt jurist Prosperi. Het is onduidelijk of dat bij deze georganiseerde migratiecriminaliteit het geval is. ‘De aanklager zou dit kunnen uittesten door te verzoeken om een arrestatiebevel tegen bijvoorbeeld een Libisch militielid en zien wat de rechters besluiten’, aldus Prosperi. Een ander probleem is de onveiligheid waardoor icc-investigators nauwelijks of niet in Libië onderzoek kunnen doen. En dan is er de algemene reputatie van het Strafhof dat in zijn zestienjarige bestaan pas drie – Afrikaanse – oorlogsmisdadigers heeft veroordeeld.

Ondanks al die problemen werd twee jaar geleden een groot succes geboekt. ‘Smokkel-generaal opgepakt’, koppen kranten wereldwijd in juni 2016. De gewetenloze mensenhandelaar Medhanie Yehdego Mered is in Soedan opgepakt en wordt in Italië gepresenteerd als de ‘Al Capone van de woestijn’. Europese politieapparaten, Operatie Sophia en vooral de Italianen vieren de overwinning in ronkende persberichten en interviews.

Meron Estefanos, die al jarenlang wekelijks belt met Mered, heeft op de ochtend van de arrestatie meteen door dat er iets niet klopt en belt naar journalisten van The Guardian, waarmee ze in enkele maanden stapels bewijs vindt dat de verkeerde man is opgepakt. De man die in Khartoum is gearresteerd, op basis van Zweedse inlichtingen en door bemiddeling van de Britten uitgeleverd aan Italië, is een naamgenoot: Medhanie Tesfamariam Berhe.

Via Facebook was Berhe mooie vrouwen gaan aanspreken, onder wie de eega van top-smokkelaar Mered. Hun korte chatgesprek zou rechercheurs hebben verward, waardoor ze vanaf dat moment achter zijn telefoon aan zijn gegaan. Maar stemexperts stellen dat de stemmen op de getapte telefoongesprekken die als bewijs zijn opgevoerd in de rechtbank niet overeenkomen met de man in het beklaagdenbankje. Diverse familieleden van zowel Berhe als Mered getuigen dat de verkeerde man vastzit. De Groene Amsterdammer sprak vorig jaar met de broer van ‘generaal’ Mered die als vluchteling in Hilversum woont. (Op verzoek van Italië heeft de Nederlandse politie hem gehoord.) Ook hij zegt dat de man op de arrestatiefoto’s een ander is.

Berhe is opgepakt op basis van een arrestatiebevel voor een compleet andere man. Toch zit hij inmiddels al 25 maanden vast in Italië. De Italiaanse rechtsprofessor Fulvio Vassallo, die de zaak namens Amnesty International volgt, is uitermate kritisch: ‘De Italiaanse aanklagers willen hun fouten niet toegeven en proberen de strafzaak nu te verleggen om te zien of ze hem voor iets anders, veel kleiner, kunnen vervolgen. Zodat ze in ieder geval nog iets gewonnen hebben.’

Hester van Bruggen vertelt dat het Italiaanse onderzoek aanwijzingen heeft opgeleverd dat de man die is aangehouden mogelijk betrokken is bij het mensensmokkelnetwerk. ‘Het is nu aan de Italiaanse rechter om zich een oordeel te vormen over het bewijs’, zegt ze. Maar Van Reisen benadrukt dat de rechten van Berhe op grove wijze worden geschonden. ‘Wat hier gebeurt is slecht voor de rechtsstaat zowel in Europa als internationaal. Deze arrestatie bepaalt inmiddels het volledige beeld van de Europese aanpak van mensenhandel’, aldus de hoogleraar.

De echte Mered woont inmiddels in Oeganda, weet Estefanos. Begin dit jaar trok ze met een cameraploeg naar de hoofdstad Kampala waar ze hem al bellend probeerde op te sporen in de Eritrese hotels en clubs waar de gevluchte Mered feestviert en vooral veel drinkt. ‘Hij is bang voor me en ontloopt me. Hij denkt dat ik hem erin wil luizen’, vertelt ze in Brussel. ‘Sinds de arrestatie van zijn naamgenoot is hij angstig geworden.’

‘De Italiaanse rechtbanken verslikken zich op dit moment in oeverloze veroordelingen van migranten’, zegt migratieonderzoeker Daniel Howden. ‘De prioriteit is uiteindelijk gewoon om het aantal oversteken te verminderen en dat zie je terug in dit dossier.’ Sinds 2015, het hoogtepunt van de migratiecrisis, is het aantal mensen dat Europa ‘irregulier’ binnenkomt met 95 procent gedaald, blijkt uit het Global Trends-rapport van unhcr. ‘Het zorgwekkende is echter dat het aantal mensen dat bijvoorbeeld uit Eritrea vertrekt nog altijd even hoog is’, zegt Van Reisen. ‘Waar zijn die mensen? Daar wil je eigenlijk niet over nadenken.’ De hoogleraar vreest het ergste: dat zij worden vastgehouden in de lange en gewelddadige mensenhandelketen.

De echt grote ‘generaals’ genieten voorlopig nog van hun weelde in populaire oorden als Dubai, waar ze restaurants en bedrijven openen om hun geld wit te wassen. ‘Mannen als Mered of Al-Milad zijn daar veel te openlijk in. Ze zitten gewoon nog op Facebook of pronken met hun status’, zegt Estefanos. ‘Maar de belangrijkste spelers, zoals Fitwi Abdelrazak en Mus’ab Abu-Qarin, doen het veel slimmer. Zij blijven op de achtergrond.’ En lijken daarmee onaantastbaar.

‘Omdat het buitengewoon moeilijk is om de top van de mensenhandel voor de rechter te krijgen, moet je soms een ander register opentrekken’, zegt Van Bruggen. In januari 2017 schrijft ze een eerste memo met haar idee voor VN-sancties. Met het oog op de zetel in de Veiligheidsraad een jaar later. ‘In New York waren Nederlandse diplomaten erg geïnteresseerd in ons onderzoek naar de mensenhandel en gewapende groepen’, herinnert Steven Spittaels zich, de Belgische onderzoeker die destijds leiding gaf aan het UN Panel of Experts dat maandenlang onderzoek deed naar de algehele situatie in Libië. Hun lijvige rapport van juni vorig jaar bevatte een reeks namen van mensenhandelaren tegen wie sancties konden worden ingesteld.

Nadat Nederland het voorstel heeft ingediend, wordt achter de schermen zwaar diplomatiek onderhandeld. Rusland en andere landen hebben vragen en bezwaren. Tot het bericht daar is: ‘Vanmiddag gaat de handrem eraf.’ Op 7 juni neemt de VN-Veiligheidsraad unaniem het Nederlandse voorstel aan. Op de VN-sanctielijst staan zes mensen die worden verdacht van betrokkenheid bij mensenhandel: de Libische kustwachtcommandant Al-Milad, zijn neef Mohammed Kachlaf, de Libische militieleider Ahmad al-Dabbashi, financier Mus’ab Abu-Qarin en de Oost-Afrikanen Ermias Ghermay en Fitwi Abdelrazak. Banken wereldwijd zijn verplicht hun rekeningen te bevriezen. Buitenlandse tripjes worden lastiger door een internationaal reisverbod. Het is verboden om zaken met hen te doen.

De sanctielijst onderstreept ook de dubbelzinnigheid van het Europese migratiebeleid. Twee van de zes mannen hebben zeer recentelijk Europa bijgestaan in het dichthouden van grenzen. Vorig jaar nog sloot de Italiaanse geheime dienst deals met Al-Dabbashi om vluchtelingen tegen te houden. Al-Milad bezocht vorig jaar nog het schitterende viersterrenhotel Clodio in Rome. Op uitnodiging van de International Organization for Migration (iom) nam hij deel aan een door de EU gefinancierde workshop. Niet lang daarna kreeg hij van de Italianen een nieuwe patrouilleboot om achter migranten en vluchtelingen aan te gaan. Ook voer hij al tijden met een schip dat door het Nederlandse Damen Shipyards aan Libië was geleverd.

‘Ik ben onschuldig’, zegt Al-Milad in een reactie op de sancties tegen persbureau Reuters. ‘Ze noemen mij zonder enig bewijs een crimineel’, klaagt hij. ‘Ze zeggen dat ik migranten sla. Ja dat doe ik ook, maar dat moet soms als je ze wil laten zitten. Als ze bewegen slaat de boot om. En ja, mijn mannen misdragen zich soms, maar daar kan ik echt niet altijd iets aan doen.’

‘Ik had graag ook wat meer vertegenwoordigers van gewapende groepen op de lijst gezien’, zegt onderzoeker Spittaels over de sanctielijst. ‘Maar je moet het doen met het korte moment dat je hebt in de Veiligheidsraad en de tijd is schaars daar. Dat dit is gelukt is een groot politiek succes.’ Het is de eerste keer dat mensenhandelaren op zo’n lijst terechtkomen, maar of het iets gaat uithalen valt nog te bezien, geeft ook Spittaels toe. ‘Het zal van de persoon afhangen. Symbolisch is het belangrijk en je vermindert misschien hun slagkracht. Voor een aantal van hen zal gelden dat het minder zin heeft. Het zal de migratie niet wezenlijk veranderen. Als zij wegvallen neemt een ander die plaats gewoon weer in. Al is gerechtigheid natuurlijk ook belangrijk.’

Read More




Leave A Comment

More News

TROUW: Home

De Groene Amsterdammer

VK: Home

PAROOL: Home

NU - Algemeen

RTV Noord: Het laatste

Disclaimer and Notice:WorldProNews.com is not the owner of these news or any information published on this site.