Add to favourites
News Local and Global in your language
22nd of July 2018

Laatste Nieuws



De mens onderwerpt zich aan welk systeem dan ook

Het is hoogzomer en ik weet niet hoe ik er een verhaal van kan maken, of althans een verhaal in mijn genre. Van niets vind ik iets, of misschien is het meer dat ik van dezelfde dingen al heel lang hetzelfde vind en geen zin meer heb mezelf erover te horen. Vrienden vertellen me verhalen over wat er gebeurt in de wereld en op Facebook. Er zijn discussies die ontsporen en mensen die bedreigd worden en daarover schrijven en aangifte doen. Er wordt constructief overleg gevoerd op vele niveaus, een premier zegt nee tegen een president die hem niet hoort, vanuit het voetbalcafé om de hoek klinken golven van vreugde en verontwaardiging, een callcentermedewerker vraagt wat ik zou doen met anderhalve ton.

Iedere ochtend groet ik de mensen van de plantsoendienst in het park. Er is er altijd één die niets tegen me zegt en dat komt doordat ze me niet ziet. Onder elke weersomstandigheid draagt ze een paarse fleeceband om haar oren en ze praat hard en onophoudelijk tegen niemand in het bijzonder. ‘Ik vind er klopt iets niet’, zegt ze, ‘overal is oorlog, overal zijn wapens, mitrailleurwapens, Syrië, Irak, Afghanistan, hoeveel oorlogen zijn er wel niet?’ Ze wacht op het moment dat we allemaal van de aardbodem verdwijnen, het kan niet lang meer duren als het zo doorgaat, rampen, natuurrampen en mensenrampen, ze draagt de informatie in haar hart en wat je in je hart draagt kan geen leugen zijn.

Als je niet gaat staan maak je jezelf onmiddellijk kenbaar als een onsportieve chagrijn

Ik bezoek een dansvoorstelling over de menselijke conditie. Als vogelachtige robots bewegen de dansers over het podium. Ze zijn gevangen in een zinloze sportwedstrijd waarbij de tussenstand in schijnbare willekeur alle kanten op schiet – HOME 3 GUEST 1, HOME 0 GUEST 2. Ook de dansers schieten alle kanten op, ze zijn met zeventien, overal op het podium valt de choreografie uiteen, je weet niet waar je kijken moet en daar gaat het natuurlijk ook om. Voor aan het podium hangt een tennisnet, wat ons, het publiek, waarschijnlijk de GUEST-partij maakt. Zonder dat we het wisten of wilden doen we mee aan de wedstrijd en dat is natuurlijk de menselijke conditie ten voeten uit.

Op een gegeven moment wil een van de dansers dat we hem iets nazeggen, een lullig woord. Hij gebiedt ons te gaan staan. Het is iets vreselijks, publieksparticipatie. Vanuit een onzichtbare, onkwetsbare positie in het donker, word je een marionet van degene op het podium, die ineens alle macht blijkt te hebben. Als je niet gaat staan maak je jezelf onmiddellijk kenbaar als een onsportieve chagrijn. Maar om mij heen roepen, ja roepen, toch allerlei mensen enthousiast het woord dat van hen wordt verlangd, ze schijnen dit leuk te vinden, deze menselijke conditie – en ook dat is natuurlijk de menselijke conditie.

Soms kijken de dansers bevreesd over de rand van het net. ‘I didn’t know’, herhaalt een bleek robotmeisje, terwijl ze het net nadert en dan weer terugdeinst. Ze begint zich te krabben, en alle dansers met haar, er vormt zich een gezamenlijke choreografie van jeuk. Mijn spiegelneuronen zenden een signaal naar mijn hersenen, waardoor ik ook de neiging krijg te krabben, mijn ongemak weg te krabben, tot mijn slecht geweten zich bevrijdt van onder mijn huid.

In het park heeft iemand een papieren zakje aan een boom gehangen. Op het zakje staat te lezen dat er een croissant in zit, voor wie er zin in heeft. De paarse fleece zegt: ‘Pas maar op, er kan van alles in zitten, het is waarschijnlijk een zak vol drugs.’ Ik laat het gebrek aan logica hiervan even op me inwerken, maar ze is alweer ver voorbij de zak drugs, iemand die ze kent is gestorven aan dodelijke kanker en je kunt het niet zien maar we worden continu bestraald, onzichtbare golven in de lucht, hele tsunami’s.

Een kenmerk van de menselijke conditie is dat ze niet aan erg veel verandering onderhevig is. De mens is gewelddadig en kortzichtig. Hij onderwerpt zich aan het systeem, welk systeem dan ook. Tegen de klippen op maakt hij kunst en organiseert hij sportwedstrijden. Om te bepalen welk land het beste land is, trappen gelegenheidsteams van miljonairs een bal over en weer op een daartoe bestemd grasveld. Als ze niet winnen of verliezen, moeten ze net zo lang doorgaan met strafschoppen tot ze wel winnen of verliezen. De mannen staan gearmd op het veld. Eén van hen is naar voren geschoven voor het beslissende schot. De camera zoomt in op zijn bleke gezicht, zijn holle ogen die zich geen fractie van twijfel kunnen permitteren. Hij schiet, de keeper duikt en allemaal doen we mee aan de wedstrijd, totdat we er dood bij neervallen en eindelijk zijn wat we altijd al waren: losers.

Read More




Leave A Comment

More News

TROUW: Home

De Groene Amsterdammer

VK: Home

PAROOL: Home

NU - Algemeen

RTV Noord: Het laatste

Disclaimer and Notice:WorldProNews.com is not the owner of these news or any information published on this site.