Add to favourites
News Local and Global in your language
17th of October 2018

Laatste Nieuws



De Palestijnse kunstenaars Abbas en Abou-Rahme halen naar boven wat verloren leek

Basel Abbas & Ruanne Abou-Rahme, ‘We know what it is for, we who have used it’. A Tale of a Tub, 2018 © Fabian Landewee 

Stapels stenen waar dorre takjes uit steken. Je vindt ze verspreid door de Rotterdamse kunstruimte A Tale of a Tub, dan weer een plant alleen in een hoekje, dan weer een pallet vol. De kleuren van de blaadjes, bloemen en distels aan de takken zijn in het proces van drogen wat verbleekt, maar hun vormen bleven intact, scherp en grillig als de botjes in een fossiel. Het is hun kwetsbaarheid die verwondering wekt – je weet precies hoe ze zouden knakken als iemand op ze zou stappen, of verkruimelen onder de lichtste aanraking.

Op foto’s aan de wanden van de tentoonstelling zijn sommige planten te herkennen uit de tijd dat ze nog groen en zacht waren, vers geplukt. De foto’s dragen titels als Bezoek aan de plek Qula en Overblijfselen van het dorp Damoun – Qula en Damoun de namen van Palestijnse dorpen die tijdens de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948 werden vernietigd. Of die werden verlaten en toen vanzelf verloren gingen, de huizen met de jaren afgebrokkeld en de brokstukken overwoekerd, in stilte door de natuur. Basel Abbas en Ruanne Abou-Rahme, twee Palestijnse kunstenaars die internationaal furore maken, geboren op Cyprus en in de VS, brachten een bezoek aan de dorpen van hun voorouders. Ze staan vaak niet meer op de kaart, zijn slechts te vinden op de tast. Letterlijk. In notitieboekjes is te lezen hoe bijvoorbeeld een groep cactussen een teken van vroeger leven kan zijn: ze werden vaak geplant aan de rand van een dorp. Maar ook de eucalyptus, vijg en granaatappel zeggen iets. Asperges die uit de grond komen, ooit door iemand aangeplant.

Dan zijn er maskers, zwarte gezichten met gaten voor ogen en mond afkomstig uit het neolithische tijdperk. Ze werden opgegraven in de woestijn, op een tentoonstelling in Israël stiekem door Abbas en Abou-Rahme gefotografeerd en via 3D-print door hen nieuw leven ingeblazen. Net als de planten trotseren deze maskers de tijd, met negenduizend jaar reiken ze tot achter onze geschiedenis, voorbij de politiek van de dag.

In de mooie film die draait in de benauwde kelder, een projectie in twee delen, zien we de kunstenaars op expeditie, gefilmd op de rug terwijl ze zich een weg banen door de wildernis. Er klinkt een zware basmuziek, ronkend als een draaiende motor, met daar bovenuit vogels en krekels. Een stem leest voor uit Diving into the Wreck van Adrienne Rich, waarin iemand afdaalt naar een wrak, niet om de geschiedenis naar boven te halen, maar om te zien wat er van het verloren gewaande overbleef. Terwijl flarden uit het gedicht over de muren schieten, in Engels en Arabisch, zijn we getuigen van ontdekkingen. De kunstenaars laten hun handen langs planten gaan, wrikken aan een steen. En vinden dan een masker, houden het voor hun gezicht en kijken door de holle ogen naar het landschap. Met een beweging worden ze anoniem en tijdloos.

Basel Abbas & Ruanne Abou-Rahme, We know what it is for, we who have used it, t/m 4 november bij A Tale of a Tub in Rotterdam, a-tub.org

Read More




Leave A Comment

More News

TROUW: Home

De Groene Amsterdammer

VK: Home

PAROOL: Home

NU - Algemeen

RTV Noord: Het laatste

Disclaimer and Notice:WorldProNews.com is not the owner of these news or any information published on this site.